24 ธ.ค. 2557

บันทึกคุณบัวบานเยือนสาธารณรัฐประชาชนจีน - วันที่ 2

หลังจากเดินทางมาถึงปักกิ่ง และเยี่ยมชมกำแพงเมืองจีนในวันแรก ซึ่งเป็นวันจันทร์. วันที่สองเราก็ตื่นเช้ามาทานอาหารเช้าในโรงแรม อาหารจะจืดๆ หาอาหารเค็มได้ยาก, อยากจะหาซีอิ๊วขาวมาหยดลงบนไข่ดาวสักหน่อยก็ไม่มี. เริ่มสงสัยว่าไอ้ซีอิ๊วขาวนี่มันเครื่องปรุงของจีนหรือของไทยกันแน่.


อาหารเช้าทั่วๆไปเหมือนโรงแรมปกติในไทย. เครื่องดื่มก็เหมือนๆกัน แต่มีน้ำพีช (หรืออาจจะเป็นน้ำบ๊วย) มาเพิ่ม.


ทานอาหารเสร็จก็ออกเดินทางสู่พระราชวังต้องห้าม ภาษาจีนเรียกว่ากู้กง  ออกเดินทางประมาณ 8:30 โดยขึ้นรถเมล์จากหน้าโรงแรม.

ป้ายรถเมลล์หน้าโรงแรม



เส้นทางวิ่งของรถเมลล์จากหน้าโรงแรมไปยังพระราชวังต้องห้าม


ประมาณ 30 นาทีก็มาถึงป้ายรถเมล์ใกล้ๆ กับพระราชวัง. เราแวะเข้าไปซื้อน้ำดื่ม ขนมปังและไส้กรอกแท่ง. ณ​ จุดนี้ก็ได้พบกับเหล้าดาวแดง เทียบได้กับเหล้าขาวของไทย แต่แพคเกจสวยงามกว่า.


ไส้กรอกแท่ง, เหล้าดาวแดง, โยเกิร์ต ที่วางขายแบบไม่แช่ตู้เย็น, และโค้กที่จากตู้ขายน้ำอัตโนมัติ



จากนั้นเราก็เดินเท้าเรียบกำแพง โดยมีกำแพงอยู่ซ้ายมือและมีคลองน้ำอยู่ขวามือ ระหว่างทางก็พบกับคุณลุงเล่นดนตรีอย่างชิลๆ.



เดินไปสักพักก็จะพบกับจุดตรวจสัมภาระ แถวยาวมากๆ ประมาณ 100 - 200 เมตร, พั้นช์บอกว่านี่คนน้อยมากแล้ว ถ้าวันหยุดเสาร์อาทิตย์ปกติหรือช่วงหยุดยาว คนอาจจะแน่นเหมือนเดิน 7 กิโลภายในร้านนั่งเล่นเอกมัย. หลังจากส่งพี่พั้นช์ไปตรวจสอบ ก็พบกับความจริงว่า คนที่สะพายกระเป๋ามา ต้องเดินผ่านเครื่องตรวจ. เราก็เลยนำกระเป๋ารวมไว้ที่คนเดียวและให้ต่อคิวไป ส่วนคนอื่นเดินไปรอข้างหน้า.
หลังผ่านจุดตรวจไปก็จะพบกับเทียนอันเหมิน ซึ่งเป็นประตูใหญ่ๆอันนึง ภายในบรรจุศพของอดีตท่านผู้นำ คุณเหมาเจ๋อตุง.

(บนซ้าย) คนขายของแบบถนนสีลมเป๊ะๆ, (บนกลาง) ต่อแถวตรวจกระเป๋า แถวยาวมากๆ, (บนขวา) ทหารจีน ณ จุดตรวจ
(ล่าง) เทียนอันเหมิน 


เดินผ่านเทียนอันเหมินเข้าไปก็จะพบกับประตูใหญ่ๆอีกบาน ณ จุดนี้ เราต้องไปซื้อตั๋วเข้าชมวัง เสี่ยวเม่ยอาสาไปซื้อตั๋วให้. เราก็ไปเดินชมร้านขายของฝาก ซึ่งราคาสูงไม่ใช่น้อย.
แม่เหล็กแปะตู้เย็น และพวงกุญแจจากร้านของฝากในพระราชวัง


หลังจากนั้นเราก็ไปเช่าอุปกรณ์ไกด์อัตโนมัติ มีลักษณะเหมือนไอพอดพร้อมหูฟัง ซึ่งรองรับหลายภาษามากๆ โดยมันจะทำงานเมื่อเราเดินไปถึงจุดที่กำหนดในแผนที่ มันจะพูดๆให้เราฟัง ไม่มียั้ง กดพอสได้แต่มันอาจจะไม่พูดอีกเลย, จะสั่งรีบู๊ทก็ไม่ได้.

(ซ้าย) ตู้กดน้ำ, (ขวา) ไกด์อัตโนมัติ

เดินเข้าสู่ประตูแรก จะพบกับแผนที่และคำบรรยายถึงพระราชวังต้องห้ามโดยรวม เมื่อเดินออกจากประตูจะพบกับลานกว้างที่เรามักจะเห็นในหนังจีน โดยเฉพาะฉากลานสังหารในเรื่อง Curse of the golden flower และบันไดขึ้นสู่อาคารกลาง ที่มีลายมังกรยาวๆลาดลงมา. ข้างบนจะมีนาฬิกาแดด และรูปหล่อโลหะของนกกะเรียนและเต่า​.

เส้นทางเดินจากฝั่งใต้ไปเหนือ รวมระยะทางประมาณ 6-8 กิโล เวลาที่ใช้ขึ้นอยู่กับรายละเอียดในการชม ประมาณได้เป็น 3-8 ชั่วโมง.
(ซ้าย) แผนที่และเส้นทางเดินชมวัง, (กลาง) นาฬิกาแดด, (ขวา) รูปหล่อกะเรียน



ทางเดินขึ้นวังกลาง มีสิงโตและกระถางธุปยักษ์คอยเฝ้าทางขึ้น


เราเดินออกไปทางขวาของอาคารหลักและพบกับจุดบริการคอสเพลย์ ก็เลยจัดเต็มกันคนละชุด​ (นักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นมักจะเช่าชุดเดียวแล้วเวียนกัน).

เตรียมตัวคอสเพลย์กันในวัง

(ซ้าย) ฮองเฮา, อบเชยตัวแสดงแทน, พระเจ้าบัวบาน     (ขวา) ฮองเฮาจับเด็กแฝดได้แถวๆในวัง


หลังจากนั้นก็แวะนั่งทานมื้อเที่ยง ภายในบริเวณส่วนกลางนั่นแล มีร้านไม่มากนัก ราคาสูงกว่าทานข้าวบนภูกระดึง, เราสั่งข้าวหน้าเนื้อตุ๋นและบะหมี่เนื้อมาทานกัน (เนื่องจากไม่มีทางเลือกมากนัก).

(ซ้าย) ข้าวหน้าเนื้อตุ๋น, (กลาง) บะหมี่เนื้อ 


หลังจากทานเสร็จแล้วเราก็มุ่งหน้าไปยังโซนพิเศษของวัง นั่นก็คือ "หอนาฬิกา" ซึ่งจริงๆแล้วมันคืออาคารหลังนึงที่ทางการจีนเอาไว้จัดแสดงนาฬิกา, หากจะเข้าชมก็ต้องซื้อตั๋วเพิ่ม.
หอนาฬิกาเป็นอาคารชั้นเดียวเหมือนวังทั่วไป ภายในมีนาฬิกาเป็นร้อยเครื่อง ล้วนแต่มีขนาดใหญ่จนถึงใหญ่มากๆ. นาฬิกาแต่ละเครื่องมักจะมีกลไกคล้ายๆแบบที่มีนกกลไกเด้งออกมาจากนาฬิกาในเวลา 6 โมงเย็น... แต่ของกษัตริย์จีนนี่ประหลาดพิสดาลกว่าเยอะ เพราะสมัยนั้นฝั่งยุโรปกำลังฮิตการทำกลไกและเครื่องจักรกล. มีห้องรวมนาฬิกาอยู่ห้องหนึ่ง ภายในมีนาฬิกาประหลาดอยู่ประมาณ 15 อัน​ ซึ่งจะมีเจ้าหน้าที่มาเปิดกลไกนาฬิกาทั้งหมด ในเวลา 14:00 - 14:04 น. (UTC+8), มีการเคลื่อนไหวแบบเห็นแล้วอึ้งพร้อมเสียงดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ.

นาฬิกาเกือบทั้งหมดมาจากยุโรป ชื่อช่างทำนาฬิกาก็จะชื่อเดิมๆ. 


ณ จุดนี้เหนื่อยเริ่มเหนื่อยละครับ. เดินตั้งแต่ 9 โมงจนบ่ายสาม แถมอากาศที่ปักกิ่งก็แย่มากสมคำร่ำลือ หายใจลำบากมาก แสบจมูกไปหมด.




สุดท้ายเรามุ่งหน้าไปยังสวนของพระราชวัง ต้นสนสวยมากครับ ​ไม่รู้พันธุ์อะไร น่าเอามาปลูกจัง. แล้วเราก็เดินๆออกมาทางประตูทิศเหนือของวัง มุ่งหารถเพื่อเดินทางไปยังถนนเฉียนเหมิน ประมาณว่าเป็นแหล่งช๊อปปิ้งเท่ๆ ของปักกิ่ง. แต่ทว่าหาแทกซี่ไม่ได้ครับ ...  แต่​ ณ ประตูทิศเหนือนี่มีรถเมลล์ไฟฟ้า (นึกถึงรถบั๊มครับ แบบนั้นเลย มีสายไฟโยงไว้ด้านบน) รถเมลล์ และรถสามล้อ. เราก็เลือกที่จะขึ้นรถเมลล์กันมาครับ.


ภาพกำแพงวังทางเหนือ


ขึ้นรถเมลล์มาลงที่ถนนคนเดินแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า เฉียนเหมิน (Qian Men street) ซึ่งอยู่ตรงข้ามประตูวังฝั่งทิศใต้. มีเป้าหมายหลักคือมาทานเป็ดปักกิ่งในตำนาน.
หน้าร้านมีภาพแสดงตำนานแห่งเป็ดปักกิ่ง

ร้านนี้ต้องจองคิวล่วงหน้านะฮะ. พอเข้ามาเราก็นั่งและจัดแจงสั่งอาหารอย่างไว. เป็ดปักกิ่งนั้นจะมาเสริฟโดยมีพ่อครัวมาหั่นโชว์กันที่โต๊ะเลย.

ขนมปัง, ซุปเยื่อไผ่, น้ำจิ้มเป็ด, และชิงเต่าาา

(ซ้าย) พ่อครัวกำลังเลาะหนังเป็ดตามด้วยหั่นเนื้อเป็ด, (ขวา) มรณบัตรของเป็ดตัวนี้ (หรืออาจจะเป็นบัตรประชาชนเป็ด)


จากนั้นเราก็เดินๆบนถนนไฮโซ จนพบเจอร้านเหล้าที่ดูดีมาก "ร้านเหล้าตราสามพ่อครัว", ภายในร้านมีความเป็นมาและเหล้าจีนหลายรุ่นให้เลือกสรร.



ต่อมาเราเดินมั่วๆไปเข้าซอยเล็กๆ จึงได้พบกับถนนแบบดั้งเดิม สองข้างทางขายของพื้นๆ ผู้คนขวักไขว่กว่าถนนไฮโซ. เราก็เดินไปซื้อของปิ้งย่างกิน โดยสั่งปลาหมึกปิ้งรสปาปิก้า. ต่อมาคุณมิ้งคริก็ไปสั่งไอติมแท่งนึง ...ปรากฎว่าได้มาสามฮะ - -" lost in translation จริงๆ.
ถนนข้างเฉียนเหมิน ได้อารมแบบดั้งเดิม




จบจากถนนเฉียนเหมิน, เราก็ส่งคุณแม่ขึ้นรถกลับโรงแรม และไปซิ่งกันต่อที่ถนนหวังฝูจิง (Wangfujing street). ถนนนี้จะมีซอยเล็กๆ ที่ขายของกินเล็กๆ และประหลาดๆ น่าเสียดายที่แบตโทรศัพท์หมดเลยถ่ายภาพมาได้นิดเดียว T-T.
ภาพบรรยากาศซอยแห่งนึงบนถนนหวังฝูจิง
แมงป่องเป็นๆเสียบไม้ ยังดิ้นๆอยู่เลยฮะ
เราเดินถนนเล็กๆเสร็จแล้วก็ไปเดินห้างใหญ่ๆ. มีห้างจำนวนมากกก อยู่บนถนนเส้นนี้ครับ. ถ้าให้เทียบก็เหมือนสยาม แต่มีห้างเยอะกว่า.
เดินไปจนห้างปิดหมด ร้านค้าก็ปิดเกือบหมด, ถึงเวลาหาแทกซี่กลับครับ. เดินหาประมาณ 1 ชั่วโมงเต็ม... ยังไม่พบเลย เจอแต่รถแทกซี่เหมา (แบบที่มีในไทยเป๊ะๆ), คุณเสี่ยวเม่ยถึงกับเดินไปแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจเลยทีเดียว.
(ซ้าย) ฝรั่งคลั่ง นอนกลางถนนหวังฝูจิง. (ขวา) คุณเสี่ยวเม่ยฟ้องตำรวจเรื่องแทกซี่ไม่ยอมกดมิเตอร์

ในที่สุดคุณตำรวจก็ลงมือโบกแทกซี่ให้เองเลยฮะ. คันไหนไม่จอดอาจโดนเรียกไปปรับทัศนคติ. กลับเข้าห้องอาบน้ำ นวดขานอนพัก เตรียมเดินทางไปจ้านเจียงเพื่อร่วมงานแต่งพี่พั้นช์ในวันรุ่งขึ้น. จบวันที่สองอย่างเหนื่อยล้าสุดๆ.